ดึกแล้วทำไมไม่นอน
posted on 26 Nov 2007 01:11 by multismile in Diaryวันนี้ไปดูชุดผ้าไหม ให้แม่แล้วก็ไปตัดกางเกงตัวใหม่กับพ่อ เพื่ออะไร? ก็เพราะยิ้มจะรับปริญญาแล้วค่ะ แต่ดูไม่เตรียมตัวสักเท่าไหร่เลยนะ เพราะถ้าเตรียมจริงๆ ควรเตรียมตั้งแต่ต้นเดือน (เห็นใครๆเค้าก็เตรียมล่วงหน้า) บังเอิญครอบครัวเรา เอาแบบง่ายๆแต่ว่าดูดี 55! ช้าๆได้พร้า สองถึงสามเล่มงาม อิอิ!
ก็ได้ชุดแม่สีแดงแจ๊ด..ไป 1 ชุด กับ กางเกงสีเทาๆหม่นๆของพ่ออีก 2 ตัว รอตัดอยู่ อาทิตย์หน้าไปเอา แล้วก็วันรุ่งขึ้นก็ใส่เลย...55+ วันที่ 3 ธค. 50 นี้แหละ เป็นวันที่รอมานาน เรียนตั้งแต่อนุบาล มาจนถึงทุกวันนี้ ก็เพื่อหวังกระดาษสี่เหลี่ยมใบนี้นี่เอง แต่ที่แน่ๆ กระดาษใบเดียวมันไม่ได้เป็นเครื่องการันตีถึงการประสบความสำเร็จใดๆได้หรอก มันเป็นแค่ก้าวแรก ณ จุดหนึ่งที่เราบอกกับตัวเองได้ว่า .. เราทำได้ ! เราผ่านมันมาได้
ทุกๆอย่างบนโลกใบนี้ ถ้าไม่มีตัวชี้วัดบรรทัดฐานความสามารถของคน มันก็คงดูไม่ดีเอาเสียเลย แต่ถ้าถามว่า มันวัดกันได้จริงมั้ย? ยิ้มก็จะตอบว่า...ได้! แต่ชีวิตคนเรา มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวชี้วัดพวกนี้เเพียงอย่างเดียว มันยังมีรายละเอียดในด้านความสามารถทางการใช้ชีวิต ให้เสาะหาและเรียนรู้ และพร้อมที่จะรับกับมัน โดยไม่มีตัวชี้วัดเป็นกระดาษหรือปริญญาบัตรใดๆซะด้วยสิ่ว่า...."คุณคือผู้ประสบความสำเร็จในชีวิตนี้แล้ว" หรือ "คุณคือผู้ที่ล้มเหลวในชีวิตถึงระดับที่ 1"
อาจจะฟังดูตลกนะคะ แต่ยิ้มว่า...จะยังไงก็ตาม มันก็ขึ้นอยู่ที่ "ใจ" และ "การกระทำ" ที่จะนำพาเราให้ไปยังชีวิตที่มีเรื่องราวเรียงราย รออยู่ตรงหน้า... ตามที่เราจะปรารถนา โดยที่ไม่มี ..ตัวชี้วัดใดๆทั้งสิ้น
และแล้วบันทึกวันนี้ก็...จบลงด้วยประการฉะนี้
ps. อยากจะเขียนให้มีสาระ และพยายามใช้ตัวอักษรให้ถูกมากที่สุด เพราะจะได้รู้สึกดีที่ได้กลับมาอ่าน แต่จะทำได้นานแค่ไหนนั้น ก็คงแล้วแต่ด้วยว่า....มันมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นกับชีวิตบ้าง ปล่อยมันไปเรื่อยๆ ทยอยๆ อัพก้แล้วกัน (นี่คือการบอกกับตัวเองน่ะค่ะ)